Eigenlijk gaat het vandaag beginnen.

Vandaag ga ik verhuisdozen kopen. Die ga ik vullen met spulletjes die ik er in een ander land pas uithaal. Spulletjes die ik pas weer terugzie in een huis dat ik nu nog niet ken. Een huis waarvan ik nog niet weet in welke straat het staat, hoe groot het is, hoe het ruikt.

 

Eigenlijk is dat heel raar.

Geen baan en huis hebben en toch al beginnen met je schepen achter je te verbranden. Maar de nood is hoog en ik heb haast, om financiële en amoureuze redenen kan ik het beste dit huis zo snel mogelijk kwijt zien te raken. En om het te kunnen verkopen moet het er een beetje ordelijk uitzien. Maar om het er ordelijk uit te laten zien, moet ik sommige kasten wat leger maken. En één plus één is twee, leger maken betekent inpakken.

 

Dus eigenlijk gaat het vandaag beginnen.

Dit is het moment dat ik de stappen die ik heb bedacht ook daadwerkelijk ga zetten. Maandag komt de makelaar foto's nemen, dan staan hier wat doosjes met spullen die ik de komende maanden niet denk nodig te hebben. Het Mahjongg-spel, mijn partituurboeken, mijn electronica-overschot, mijn cassettebandjes.

 

Maar eigenlijk is het allemaal heel raar.

Meestal ga je pas inpakken als je weet wanneer je waar naartoe gaat verhuizen. Ik weet dat in het geheel niet. In het ergste geval ben ik op een zeker moment dak- én werkeloos.

 

En in dat opzicht is het eigenlijk heel erg raar dat het nu allemaal gaat beginnen.

Dat zoenen zit me toch niet lekker. Om eerlijk te zijn heeft het me nooit lekker gezeten. In Nederland zoenen we altijd drie keer. Bij het begroeten, bij het afscheid, bij het feliciteren, bij het condoleren. Tenminste, vrouwen zoenen mannen, en vrouwen zoenen vrouwen. Mannen geven elkaar slechts een hand, heel truttig. Kinderen zoenen elkaar niet, maar kinderen zoenen volwassenen wel. De meisjes zoenen alle bekende volwassenen, de jongetjes soms ook. Jongetjes geven elkaar volgens mij geen hand, maar gaan gewoon met de racebaan spelen. En meisjes gaan elkaar zoenen als ze een jaar of veertien zijn. Omdat dat stoer is.

 

Als kind zat het me al niet lekker, dat gezoen. Ik heb een enorme familie die elkaar een paar keer per jaar ziet. En als je dan negentwintig mensen moet zoenen, alvorens je op een verjaardag kunt acclimatiseren, is voor mij de lol er wel af. Toen ik wat ouder werd en zelf initiatief kon nemen, probeerde ik vaak weg te komen met een megafoonmededeling. 'Dames en heren, ik doe het even zo. Dag allemaal, het was leuk, tot de volgende keer.' En dan zwaaide ik wat.

 

Groot was dan ook mijn opluchting, toen ik ontdekte dat de Vlamingen maar een keer zoenen bij het begroeten en een keer bij het weggaan. Één keer slechts! Wow, dat kun je fijn afraffelen.

 

Maar al gauw doken er twee problemen op. Het eerste punt kwam voorbij toen ik iemand wilde feliciteren. Ik gaf een zoen en liep door, waardoor ik in pijnlijke botsing kwam met de andere partij die geheel onverwacht een drie-zoenen-reeks was begonnen.

 

Goed, bij feliciteren hoort drie keer noteerde ik. Maar dat bleek eveneens geen wet van Meden en Perzen. Toen ik ooit op een verjaardag enthousiast een Woody Woodpecker-beweging maakte, dacht de ander met één kus klaar te zijn. Niet veel later wenste iemand mij een vrolijk kerstfeest met maar liefst drie zoenen, feliciteerde ik een zwangere die ineens maar één zoen verwachtte en ontmoette ik iemand die slechts zijn hand uitstak.

 

Dat laatste viel mij op, omdat ik inmiddels had genoteerd: Vlamingen zoenen heel snel. Soms zelfs de eerste keer dat je ze ontmoet, vaak in elk geval de tweede keer. Bij veel Nederlanders moet er eerst een innige vriendschap, een familieband of een jarenlange geschiedenis aan vooraf zijn gegaan alvorens de hand plaats maakt voor drie kussen.

 

Kortom: al met al weet ik dus niet of ik erop vooruit ga. Wij zoenen meer zoenen per keer, maar zij zoenen sneller. Ik mag blij zijn dat ik niet in Frankrijk ga wonen, waar ik, o gruwel, mijn vriendinnetjes als kínd al vier keer moest zoenen, maar of ik zoensgewijs in het juiste land ga wonen, is nog maar de vraag.

Ik weet al:

 

- dat ik met mijn pensioen niks bijzonders hoef te regelen.

Als ik met pensioen ga, krijg ik mijn Nederlandse pensioen er automatisch bij.

 

- dat ik voor ziektekosten verzekerd ben als ik een baan in loondienst kan vinden.

En dat ik tot die tijd mijn Nederlandse verzekering kan houden.  

 

- dat ik via mijn makelaar mijn huis kan verkopen.

Ik moet het alleen even opruimen, voordat hij kan zien hoe het eruit ziet.  

 

- dat ik binnen acht dagen nadat ik me in Vlaanderen heb gevestigd een verblijfsvergunning moet aanvragen.

Die ik wegens inwoner van EU-lidstaat zonder morren krijg.

 

- dat ik geen werkvergunning nodig heb.

Opnieuw wegens inwoner van EU-lidstaat.

 

- dat ik mijn spulletjes binnen zes maanden na ontvangst van mijn verblijfsvergunning naar Vlaanderen kan verhuizen zonder invoerrechten te hoeven betalen.

Wat de suggestie wekt dat je nog niet mag verhuizen voordat je je verblijfsvergunning hebt, die je pas mag aanvragen nadat je je in Vlaanderen hebt gevestigd. Wat de vraag oproept wat vestigen is.

 

- dat ik voorlopig het beste een goedkoop Vodafone-abonnementje kan nemen met een aansluiting op Transatel.

Vodafone heeft namelijk een deal met Proximus, dus dat is zowel in Nederland als België betaalbaar en met Transatel (dat je daaroverheen kunt gebruiken) kan ik binnen België, van België naar Nederland en andersom tegen lokale kosten bellen.

 

- dat ik een E301-formulier moet aanvragen bij het UWV om mijn arbeidsverleden te kunnen aantonen.

Dat kan handig zijn als ik in België ooit aanspraak wil maken op iets dat met arbeidsverleden te maken heeft. Denk aan werkeloosheids- of arbeidsongeschiktheidsuitkeringen.

 

- dat het Nederlandse consulaat in Antwerpen zit.  

Gek is dat. Protteke wil maar niet van de grond komen. Op de een of andere manier was ik ervan overtuigd dat ik elke Vlaamse scheet die ik zou laten, zou willen archiveren, maar de praktijk blijkt weerbarstig.

 

Protteke staat om verschillende redenen aan de grond genageld. Zo is daar het eeuwige geen-tijd-te-verliezen-gevoel. Elke stukje dat ik aan Protteke wijd, kost me ongeveer een half uurtje. In dat half uurtje had ik ook mijn huis kunnen verkopen, een baan kunnen vinden of Vlaams kunnen leren. Dat schrijft niet lekker. Protteke heeft pas bestaansrecht als die dingen gebeuren, liefst zonder dralen.

 

Ook het laten-we-niet-te-vroeg-juichen-syndroom speelt me parten. Na elke sollicitatiebrief die ik de deur uitdoe, heb ik het gevoel dat de wereld niet langer om mij heen kan. Ik zou dan stukjes willen schrijven, waarin ik tot in detail uit de doeken doe welke functie ik ga bekleden, maar ik ben bang dat ik er zelf in ga geloven alvorens de kous op de kop te krijgen. Ook bij Humo kon ik er pas over schrijven toen het hele proces achter de rug was. Ik was niet in staat over de hoop, en nog meer hoop, en nog meer hoop te rapporteren in de wetenschap dat die hoop misschien volkomen misplaatst was.

 

En tot slot heb ik last van het fenomeen: ik-burger-ongemerkt-in. Toen ik mijn geliefde net kende, stond ik te kijken van elke Vlaamse uitdrukking, elke typisch Vlaamse gewoonte en elke cultuurkloof die ik aantrof. Na meer dan een jaar ben ik er kennelijk al zozeer aan gewend, dat ik nauwelijks weet wat ik er nieuw bijleer en wat ik al wist. Gisteren leerde ik dat isomo-bollekes piepschuimbolletjes zijn, maar om Protteke daar nou een stukje over te laten schrijven...

 

De conclusie is diffuus. Voor sommige dingen is het te laat, voor andere te vroeg. Protteke zal schrijven, zonder twijfel, misschien zelfs vandaag nog, maar voorlopig heeft Protteke vooral geen tijd te verliezen, wil ze niet te vroeg juichen en burgert ze ongemerkt in. En dat is lastig van de grond komen.

Dingen waar ik onlangs achterkwam:

 

- dat België geen maandelijkse sirene-test kent

- dat stemplicht funest kan zijn voor je motivatie om te stemmen

- dat een protteke een scheet is  

- dat een open sollicitatie in het Vlaams ook een spontane sollicitatie kan heten  

- dat België geen koopavond kent
- dat een buskaartje in België bijna twee keer zo goedkoop is als bij ons

* "Soms is het leven te mooi om waar te zijn."

* "I think there are five reasons why I'm the candidate you’ve always dreamed of."

* "Het juiste moment, dunkt me, om te zeggen: laten we elkaar geen mietje noemen."

* "Lesgeven is leuk, maar het echte leven is leuker."

* "My (former?) games addiction."

* "Sollicitatiebrieven zijn zelden eenvoudig, maar wanneer je van top tot teen borrelt van plezier bij het idee de baan te krijgen, is het nog een graadje moeilijker."  

* "Maar gelukkig heb ik veel ervaring in het onervaren zijn."  

* "En hoewel het hovaardig klinkt, maar zo hoort dat nu eenmaal in sollicitatiebrieven: ik denk dat ik ook uitermate geschikt ben."  

* "Ik had geen kinderen en ik had geen op hol geslagen biologische klok."  

* "En op uw aandringen reageer ik toch met een gerust hart."

* "Ik ben een alleseter."  

* "I hope it’ll work out as if it was a much more intelligent strategy."

* "Later ben ik in volle vaart met mijn tijd meegegaan."

* "Omdat het moeilijk is een sollicitatiebrief te doorspekken met een bewijs van humor zonder geforceerd lollig te worden."

* "For all the juicy details I would like to refer to my CV."

* "I will still play games when I’m eighty years old, together with my friends at the nursery-home."

* "Ik ben benieuwd of ik u ook heb overtuigd met mijn borstklopperij."

* "And last but not least: I am very eager to get the job."

Van nature ben ik ongeduldig en rigoureus. Zo ook met dat hele emigreergedoe. U vindt emigreren misschien een groot woord, omdat ik maar 220 kilometer opschuif, maar ik vind het groots. Ik ga Nederland verlaten, misschien voorgoed. Dat duldt geen eufemisme.

 

Mijn ongeduld speelt me parten. Het liefst wil ik morgen inpakken en vertrekken, maar dat kan niet. Ik heb hier nog een huis. En een baan. En daar heb ik nog geen huis. En geen baan. Zo liggen de feiten.

 

Een paar maanden geleden maakte ik op last van mijn toenmalige coacheres een plan. Een tijdschema waardoor ik een goed overzicht had van wat ik wanneer bereikt wilde hebben.

Omdat ik aan het revalideren ben van een twee jaar durende nervous & technical breakdown gaf ik mezelf veel tijd. Heel veel tijd. Pas in januari tweeduizendzeven hoefde alles rond te zijn.

 

Maar dat was volkomen buiten mijzelf gerekend, ik kan immers niet wachten.  

Volgens plan moest ik deze maand beginnen met solliciteren, maar ik had vorige maand mijn eerste afwijzing al binnen.

Volgens plan moest ik me deze maand op de Belgische huizenmarkt oriënteren, maar in november vorig jaar zaten we al bij de immotheker.

Volgens plan mag alles langzaam gaan.

 

In mijn hoofd geef ik mezelf nog maar een paar maanden.

Beste niemand in het algemeen en iedereen in het bijzonder,

 

Dit is mijn laatste brief. Na deze brief ga ik protteke.punt.nl gewoon rauwelings volschrijven. Zonder aanhef, niet eens een postzegel. Het is gedaan met de brieven.

 

De Belgen zijn gek, net als de Nederlanders, en iemand moet ze dat vertellen. Maar dat hoeft niet nu, niet langs deze weg en niet bij monde van Protteke.

Wees gerust: ik zal blijven volhouden dat de Belgen gek zijn, elk stukje opnieuw, maar ik zal niet beginnen met 'lieve'en niet eindigen met 'ps'. Niemand hoeft zich nog persoonlijk aangesproken te voelen, laat staan dat iemand hoeft te reageren. Hè, wat een rust. Nu al.

 

In plaats van brieven schrijven, ga ik hardop denken. En hardop lachen. En hardop roepen hoe spannend het allemaal is. Wat dat betreft hoeft u hier dus niet meer terug te komen, u weet toch al wat er gaat gebeuren. Denken, lachen en roepen hoe spannend het is.

 

Maar omdat niemand ooit te boek heeft gesteld hoe een koe een haas vangt en we misschien wel een idee hebben hoe dat gaat, maar het niet zeker weten, zie ik daar een schone taak voor Protteke: het vluchtplan van die haas voor u uittekenen en u vervolgens van minuut tot minuut op de hoogte houden.

Voor mensen die mij niet kennen: ik besta bij de gratie van mijn metamorfose. Protteke tekent zich af in die enorme stofwolk die opwaait bij mijn stap van het ene vlakke land naar het andere. Zodoende zijn alle stukjes op protteke.punt.nl doordesemd van het grandioze besef dat er zoiets is als een thuisland dat je kunt verlaten en dat er zoiets is als een vreemd land waar je kunt thuiskomen. En dat de weg naar huis een lange is.

 

Tot heel spoedig,

liefs,

Protteke  

 

PS. Ik raad niemand in het algemeen en iedereen in het bijzonder aan om hier vanaf nu dagelijks terug te keren. Het is maar een advies.    

Protteke

 

PS. Heeft u niet een fikse korting voor allochtonen? Ik ben namelijk binnenkort een rasachte allochtoon in Vlaanderen. En dat moet gevierd worden.